Doellijntechnologie: verleidelijk om te manipuleren?

27 februari 2017, Feyenoord – PSV in de Kuip. Met mijn zwager zie ik vanaf vak O, vrijwel naast de doellijn, het schouwspel zich ontvouwen. Het is spannend, want bij winst is Feyenoord bijna niet meer in te halen door PSV in de strijd om het kampioenschap.

Bij de stand van 1-1 kopt in de 82e minuut Feyenoorder Jan-Arie van der Heijden de bal in de handen van PSV-keeper Zoet. Grote kans, wij juichen al. Maar de bal lijkt er niet in te gaan. Het gejuich verstomt. Dan gebeurt er iets onverwachts. Scheidsrechter Nijhuis fluit en wijst naar de middenstip: doelpunt! De Kuip ontploft, wij juichen mee. We hebben geen doelpunt gezien, maar dat interesseert ons niets. 

Op weg naar huis horen we op de radio dat Zoet zelf de vangbal over de lijn heen heeft getrokken. Niemand had het doelpunt gezien, behalve Hawk-Eye, het systeem met doellijntechnologie dat toevallig in de Kuip werd getest. Nijhuis verklaarde later dat zijn horloge begon te trillen en flikkeren. ‘Goal’ verscheen er in zijn scherm. Eerder die dag was de werking nog getest, dus hij wist zeker dat het een doelpunt was. 

Door dit doelpunt, dat anders nooit gezien zou zijn, won Feyenoord met 2-1. Op 14 mei 2017 werd Feyenoord kampioen met 1 punt verschil van de nummer twee. 26 februari bleek achteraf de cruciale dag waardoor dit kon gebeuren. Feyenoord is misschien wel de eerste profclub die kampioen werd mede dankzij doellijntechnologie. Een primeur!
(Tekst gaat door onder de afbeelding)

Feyenoord de eerste profclub die kampioen werd dankzij doellijntechnologie?

Inmiddels wordt digitale technologie bij alle grote toernooien ingezet: de Champions League, het WK en EK. De verleiding om deze technologie te manipuleren is daarom groot, want er staat nogal wat op het spel. Geld, eer en roem. Ajax had recent tegen Real Madrid in de Champions League de dubieuze eer om als eerste club een doelpunt afgekeurd te zien worden door de VAR. In België waren recent scheidsrechters en clubs betrokken bij een matchfixingschandaal.

Zullen de criminelen die hierachter zitten de volgende keer de doellijntechnologie of de VAR manipuleren? Als dit gebeurt zal dit ten koste gaan van het vertrouwen in het voetbal en ook van andere professionele sporten die gebruik maken van digitale technologie. Eén ding is zeker: supporters, sponsoren en liefhebbers moeten zeker weten dat deze technologie veilig is, want de belangen zijn enorm. Transparantie in de cyberveiligheid is daarom nodig, want sport is te mooi om ten prooi te vallen aan digitale criminelen.

Europese ‘waakhond’ tegen nepnieuws

Een Europese ‘minsterie van waarheid’ dat bepaalt wat nepnieuws is of niet? Waar doet me dat aan denken?

Gelukkig werkt het hier anders en controleert de pers de overheid en niet andersom. Dit is essentieel voor onze vrijheid. Europa of Nederland mag nooit bepalen wat nep of echt nieuws is. Het initiatief uit Singapore waarbij de overheid bepaalt wat nepnieuws is of niet mag van mij dan ook ver weg blijven (zie link onderstaand).

Toch is er een Europese ‘waakhond’ tegen nepnieuws, EUvsDisinfo. Deze heeft eerder de NPO, de Gelderlander en GeenStijl als nepnieuws betiteld. Volstrekt belachelijk.

Maar we moeten ook niet naïef zijn: meer transparantie is noodzakelijk. We weten dat trollenlegers uit bijvoorbeeld Rusland verkiezingen proberen te beïnvloeden en permanent onrust zaaien.

Gebruikers van sociale media moeten daarom eenvoudig de bron van een artikel kunnen zien om zelf te beoordelen hoe betrouwbaar een bericht is. Hier kunnen afspraken over worden gemaakt met de social mediabedrijven. Tegelijkertijd moeten we via Europa de landen aanpakken die nepnieuws verspreiden, bijvoorbeeld door gezamenlijke sancties.

Vrij zijn we mede dankzij de media, maar ook door niet naïef te zijn. Ben je het daarmee eens?

Op bezoek bij One2track.nl

John van den Oever maakt met zijn bedrijf one2track.nl uit Noordwijkerhout GPS-horloges voor kinderen. Ouders kunnen via een app altijd zien waar hun kinderen zijn en als nodig via het horloge opbellen.

Het is indrukwekkend om te zien en te horen hoeveel passie deze ondernemer heeft, John is een echte doener. Met name in hoeveel energie hij stopt om te zorgen dat zijn product veilig is. Hij ziet veiligheid niet als een onderscheidende factor want ‘op veiligheid zouden we niet moeten concurreren’.

Helaas is de realiteit anders. Verschillende concurrenten van John bieden goedkope GPS-horloges aan uit China, waarvan de #cyberveiligheid slecht is geregeld. Privégegevens worden in China opgeslagen, kinderen kunnen potentieel worden gevolgd of door vreemden worden gebeld. Het is onbegrijpelijk, maar deze onveilige producten zijn gewoon te koop in Nederland.

John wil dat dit soort apparaten goede beveiliging hebben. ‘Er zijn nu geen spelregels, maar die zijn wel hard nodig.’ Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten.

Keep calm and hug a hacker!

Dat was de kern van het verhaal van Edwin van Andel van #zerocopter. Ethische hackers zijn hard nodig om het internet veilig te maken, maar ook bedrijven die daarbij kunnen helpen!


En geweldig dat hij als eerste de #stemMaurice #webcamblocker in ontvangst wilde nemen! Zo houden we elkaar veilig, online en offline!

Vier risico’s voor kinderen die met online speelgoed spelen

Vragen over deze blog? Mail me via maurice@mauricehoogeveen.eu of volg me via social media!

Ouders letten altijd goed op het speelgoed die ze aan hun kinderen geven. Niemand wil dat hun kind zichzelf verwond tijdens het spelen. Maar vergeet scherpe randjes of stukken speelgoed die afbreken. Een nieuw risico is dat kinderen kunnen worden bespied via hun ‘slimme’ speelgoed.

Steeds meer speelgoed is verbonden aan het internet. In de VS heeft een derde van de huishoudens met kinderen dit in huis. Veel van de miljarden apparaten die zijn aangesloten aan het internet zijn onveilig. Dat geldt ook voor online speelgoed. Onveilige apparaten zijn vaak kwetsbaar voor hacks en delen regelmatig onveilig privégegevens. Met name jonge kinderen zijn weerloos en dat maakt ze extra kwetsbaar.

Er zijn vier risico’s:

  1. Het speelgoed gebruikt onveilige (wifi) verbindingen, waardoor hackers makkelijk binnen kunnen dringen en direct met kinderen kunnen communiceren. Dit was bijvoorbeeld mogelijk bij een onveilige Barbiepop.
  2. Kinderen kunnen via GPS-verbindingen worden gevolgd, zoals via smartwatches speciaal voor kinderen. Het is de bedoeling dat alleen de ouders dat kunnen, maar wanneer het product onveilig is dan kunnen kwaadwilligen dat ook. Recent zijn hierdoor onveiligesmartwatches van de markt afgehaald. 
  3. Er is speelgoed dat gebruik maakt van microfoons en camera’s. Er worden geluid- en video-opnames gemaakt die online worden geanalyseerd. Deze worden gebruikt om speelgoed instructies te geven over hoe te reageren op acties van kinderen. Deze gegevens moeten veilig worden opgeslagen, maar dat gebeurt niet altijd. In de VS zijn hiervoor al boetes uitgedeeld aan fabrikanten. 
  4. Speelgoed dat privéinformatie verzamelt (bijvoorbeeld door het aanmaken van een account) over kinderen en deze deelt met derden. Met deze informatie konden partijen hun reclames beter richten op de kinderen en hun ouders, die natuurlijk van niets wisten. 

(Tekst gaat door onder het filmpje)

Deze risico’s komen niet alleen bij goedkoop speelgoed voor, maar ook bij bekende merken zoals Barbie en Furby. Kortom: check bij online speelgoed altijd of deze veilig is voor je kinderen. Mediawijzer heeft hiervoor een checklistgemaakt. Maar is het realistisch dat ouders voor een pop met een internetverbinding een checklist van twee A4 moeten nagaan of deze wel veilig is? Natuurlijk niet. 

Het is niet te begrijpen dat onveilig speelgoed gewoon te koop is. Dat moet echt anders. Kinderen moeten beschermd worden tegen gevaren, online en offline. Dat begint met veilig speelgoed. 

Met goede bedoelingen kom je niet ver!

Regels zijn vaak goed bedoeld. Maar wanneer ze zo ingewikkeld worden gemaakt dat er hogere wiskunde nodig is om het te begrijpen, dan gaat er iets fout. Dit maakte mijn vader mee als internationaal chauffeur en heeft mij geïnspireerd om Europa in te gaan. Want dat moet anders!

De digitale online wereld is niet veilig

Mijn generatie is de eerste digitale generatie. Als kind speelde ik op spelcomputers (nog steeds trouwens), maakte ik mijn schoolwerkstukken op de eerste pc’s en als jonge tiener kregen we thuis internet. Ik heb vrienden die investeren in bitcoins, kennissen zijn gehackt en ook mijn privégegevens zijn gestolen van websites die hun veiligheid niet op orde hadden. Het slechte nieuws is dat jouw privégegevens waarschijnlijk ook zijn gestolen. Deze digitale online wereld houdt mij bezig

De digitale online wereld, dat klinkt best abstract. Maar wanneer ik mijn smartphone pak dan gebruik ik social media om te praten met mijn vrienden, sturen mijn ouders een foto om te laten weten dat het goed met ze gaat en gebruik ik een app om de verwarming thuis hoger of lager te zetten. Familie, vrienden, thuis. Alles wat belangrijk is, is ook digitaal en online. En ik maak mij zorgen, want de digitale online wereld is niet veilig.

Op digitalattackmap.com zie je real time cyberaanvallen die wereldwijd plaatsvinden. Het worden er steeds meer.

Elke minuut vinden er cyberaanvallen en hacks plaats. Deze zijn niet alleen gericht op grote bedrijven en overheden, maar ook op kleine ondernemers en op jou en mij. Er zijn meer aan het internet aangesloten apparaten dan er mensen zijn, schattingen lopen uiteen van 8 tot 25 miljard. We worden steeds afhankelijker van deze ‘slimme’ apparaten zoals thermostaten, camera’s en tv’s, maar sommige daarvan zijn zo onveilig dat ze in 3 (!) seconden na aansluiting zijn gehackt. Tegelijk hebben we geen controle over onze online privégegevens waarvan we niet weten wie deze hebben en met wie deze worden gedeeld. 

Alleen de Europese Unie is groot genoeg om een verschil te maken, bijvoorbeeld door te zorgen dat onveilige slimme apparaten niet verkocht worden. Zij moet dus aan te slag om te zorgen dat we veilig zijn. Niet alleen offline, maar juist ook online. Dat motiveert me, zodat iedereen online veilig kan zijn. Daarom ben ik op 23 mei kandidaat voor het Europees Parlement: het is tijd voor mensen die digitaal denken en doen.